Η Τεχνη του Κακου

Απλές σκέψεις μέσα σε έναν ωκεανό χάους. Γιατί είναι τέχνη να σχεδιάζεις και να αγαπάς την καταστροφή σου!

Κόκκινο Φόρεμα

1812-dress-girl-rain-red-Favim.com-333464

 

Που πας μικρο μου κοριτσι

Ντυμενο στο κοκκινο σου φορεμα

Φτιαγμενο από το αιμα και τα δακρυα

Μιας αγαπης καταδικασμενης από τον καιρο

Από ποια μοιρα προσπαθεις να αποδρασεις

Καθως τα μαυρα σου μαλλια ανεμιζουν

Απομειναρια ενός παρελθοντος καμμενου

Στο βωμο μιας αγαπης χαμενης από τη μνημη

Advertisements

3 χρόνια μαζί

do-you-love-me_personalityhacker

Κάθομαι εδώ και 5 λεπτά και κοιτάζω την οθόνη του υπολογιστή. Τι ακριβώς πρέπει να γράψω; Εδώ και μια βδομάδα τα προβάρω από μέσα μου. Τον τρόπο που, μέσα σε μερικές γραμμές, να περιγράψω αυτά που νιώθω για σένα. Να δώσω μια μικρή αίσθηση της αγάπης που νιώθω για σένα μικρή μου και του πόσο ευγνώμων σου είμαι που μου έδωσες τη δυνατότητα να σε αγαπήσω, να είμαστε μαζί και στα καλά και στα δύσκολα. Αυτό το κείμενο δεν είναι όμορφο ή ρομαντικό όπως γράφουν άλλοι. Δεν έχει μέσα του τέχνη και όμορφες εκφράσεις. Δεν ξέρω καν αν θα σου αρέσει. θέλω όμως να ξέρεις πως κάθε γράμμα που υπάρχει εδώ μέσα, κάθε λέξη που σου λέω, κάθε άγγιγμα που σου δίνω είναι γεμάτο αγάπη. Μια αγάπη που καίει μέσα μου σαν τη φωτιά, αδυσώπητη και αθάνατη..

Πριν σε γνωρίσω ήμουν χαμένος. Δεν είχα κάποιον προσανατολισμό, ένα κενό δοχείο το οποίο απλά ξεπερνούσε την κάθε μέρα. Κλεισμένος σε έναν ατέρμονο κύκλο, κλειδωμένος μέσα στο χάος της ίδιας μου της σκέψης. Δεν πίστευα στην αγάπη. Έλεγα αυτά είναι ιστορίες για τους χαζούς, τους ρομαντικούς, τα άτομα που φοβούνται να δικαιολογήσουν και να πιστέψουν τη μοναχική τους ύπαρξη. Και απλά συνέχιζα μηχανικά μια ζωή μέσα στη ρουτίνα, ένα ρομπότ που περιμένει την σκουριά του χρόνου.  Αιχμάλωτος του ρεαλισμού που είχα μόνος μου δημιουργήσει.

Και τότε ήρθες εσύ. Ένα απλό ‘’Γεια σου’’  τα άλλαξε όλα. Λίγο ξέραμε τότε πως η ιστορία της ζωής μας θα άλλαζε τόσο δραματικά. Μου έμαθες πώς να αγαπάω, πώς να νοιάζομαι, ότι ο κόσμος μπορεί να είναι όμορφος αρκεί βρω τη σωστή γωνία να τον κοιτάξω. Μου έχεις προσφέρει απίστευτη αγάπη, τρυφερότητα, στοργή αφοσίωση. Μαζί έχουμε γελάσει, έχουμε κλάψει, έχουμε θυμώσει και έχουμε περάσει αμέτρητες στιγμές αγάπης. Έχουμε δεθεί με τα δεσμά ενός έρωτα ο οποίος σάρωσε τις ψυχές και τις αισθήσεις μας. Έτσι απλά, σαν βέλος από ένα φτερωτό παιδάκι που μας έκλεισε παιχνιδιάρικα το μάτι. Πραγματικά δεν ξέρω τι είναι αυτό που πρόσεξες σε μένα. Ακόμα αδυνατώ να το κατανοήσω. Σε ευχαριστώ όμως. Μαζί σου νιώθω τόσο ασφαλής, τόσο ήρεμος. Μπορώ να καταφέρω τα πάντα. Μαζί σου μπορώ να ζήσω.

Ξέρω πως, ειδικά τον πρώτο καιρό που ήμασταν μαζί, δεν σου φέρθηκα όπως σου άξιζε. Και όμως έμεινες κοντά μου. Και, μέσα από τα αισθήματα μας, αντέξαμε κάθε δυσκολία που μπήκε στο δρόμο μας και σε πείσμα πολλών είμαστε ακόμα μαζί. Δυνατοί. Αγαπημένοι. Και συνεχίζουμε μικρή μου αγάπη. Κόντρα στην άψυχη μάζα. Ενάντια σε όλες τις δυνάμεις του σύμπαντος. Εγώ και εσύ, πιασμένοι χέρι-χέρι.  Γιατί μπορεί η ζωή να είναι μικρή, άλλη οι στιγμές που μπορεί να μας χαρίσει είναι άπειρες.

Χρόνια μας πολλά αγάπη μου…

28/4/2012

Περί φιλοζωίας και όχι μόνο

Το κείμενο αυτό το έγραψα πριν περίπου 3 χρόνια και σε κατάσταση συναισθηματικής φόρτισης και σχετικά βιαστικά, οπότε ζητάω εκ των προτέρων συγνώμη για ανακολουθίες στο λόγο και άλλα χαζά. Δεν έχω αλλάξει τίποτα καθώς οι απόψεις μου παραμένουν σταθερές.

Τις προάλλες καθώς επέστρεφα από την παραλία σπίτι αποφάσισα να σταματήσω σε ένα περίπτερο να αγοράσω ένα περιοδικό. Πάρκαρα λοιπόν το αμάξι μου λίγο παραπέρα και άρχισα να πηγαίνω προς το περίπτερο. Στην πορεία λοιπόν είδα σε ένα χωράφι εκεί πέρα δεμένο σε ένα δέντρο ένα σκυλί. Το καημένο το ζωντανό ήταν παρατημένο στην τύχη του με λίγο νερό, φαγητό (κάτι κόκκαλα της κακιάς ώρας) και ένα τσίγκινο βαρέλι για ΄΄σπίτι΄΄. Χωρίς δεύτερη σκέψη πήγα να χαϊδέψω λίγο το ζωάκι να δει ότι κάποιος το αγαπάει λίγο σε αυτόν τον κόσμο (περιττό να πω ότι έκανε σαν τρελό). Έκατσα λίγο μαζί του πήρα το περιοδικό μου και έφυγα. Όταν με το καλό έφτασα σπίτι και μπήκα μέσα ήρθε το σκυλί μου να με υποδεχτεί. Παίξαμε λίγο και έτσι όπως την είχα αγκαλιά στον καναπέ άρχισα να σκέφτομαι το σκυλάκι στο δέντρο. Τι παραπάνω έχει το δικό μου από εκείνο; Είναι μήπως πιο όμορφο; Πιο έξυπνο μήπως; Τι παραπάνω έχει έτσι ώστε να ζει μια τόσο άνετη και ευτυχισμένη ζωή; Και όμως η απάντηση είναι απολύτως καμία. Απλά είχε την ΄΄τύχη΄΄ να πέσει πάνω σε ανθρώπους οι οποίοι το αγαπάνε και το νοιάζονται. Αλλά και πάλι κάθε ζωάκι (και όχι μόνο τα σκυλιά) δεν αξίζει ένα σπιτικό στο οποίο θα μπορεί να βρει ζεστασιά και αγάπη; Για να σκεφτούμε λίγο πόσα αδέσποτα υπάρχουν τριγύρω μας και πόσα από αυτά ή θα πεθάνουν ή θα υποφέρουν από την πείνα και τις αρρώστιες. Να σκεφτούμε λίγο τα κυνηγόσκυλα τα οποία οι κυνηγοί τα παρατάνε ή τα σκοτώνουν όταν γεράσουν. Να σκεφτούμε λίγο τα σκυλιά που βασανίζονται στα λεγόμενα Puppy Mills για μα έχουν τα Pet Shops επαρκές εμπόρευμα (από πότε η ζωή είναι εμπορεύσιμο αγαθό;). Όλα αυτά δεν περιορίζονται μόνο στα σκυλιά αλλά και στα υπόλοιπα ζώα. Δυστυχώς η πολιτεία αφήνει τα ζωάκια απροστάτευτα και ακάλυπτα σαν να μην έχουν ψυχή. Λες και αυτά δεν έχουν συναισθήματα, δεν έχουν ανάγκες, λες και δεν υπάρχουν. Το θέμα είναι ότι ΟΛΑ ξεκινάνε από την οικογένεια. Όταν βλέπεις την μάνα να κάνει σαν υστερικιά << Πάρτε από δώ το κοπρόσκυλο μην κολλήσει τίποτα το παιδί>> ακόμα και αν της εξηγείς ότι το σκυλάκι είναι καθαρό και εμβολιασμένο αγνοώντας ότι μέσω της συναναστροφής με ένα κατοικίδιο τα παιδία και μαθαίνουν τι θα πει εύθηνη αλλά παράλληλα αναπτύσσουν και ένα πιο ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα. Σε όλο αυτό βεβαίως συμβάλει και το γεγονός ότι ο δυτικός πολιτισμός έχει χτιστεί σε ένα ανθρωποκεντρικό περιβάλλον σύμφωνα με το οποίο ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος και η φύση υπάρχει άπλα για να υπηρετεί τις ανάγκες του. Αυτή ακριβώς η αντίληψη μας έχει δημιουργήσει μια ιδέα ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε κάτι το ξεχωριστό, κάτι το απίθανο, κάτι το οποίο μπορεί να κάνει ό,τι θέλει χωρίς συνέπειες γιατί απλά έχει αυτό το δικαίωμα από την ΄΄ φύση΄΄ του. Ισχύει όμως κάτι τέτοιο;  Λοιπόν κάνε το εξής : βγάλε όλα τα ρούχα που φοράς και όπως είσαι κοιτάξου στον καθρέπτη και σκέψου τι είναι αυτό που βλέπεις. Τι το τόσο συναρπαστικό έχουμε σαν Homo sapiens και καταδυναστεύουμε τόσο ανελέητα τον κόσμο στον οποίο ζούμε; Συγνώμη αν πλάτειασα πολύ αλλά είναι κάποια θέματα στα οποία δύσκολα δεν ξεφεύγεις. Ελπίζω να προβληματιστήκατε έστω και λίγο. Καλό είναι. Σας αφήνω πάω να βγάλω βόλτα το σκυλί μου.

Μια κοινωνία που σκοτώνει

Θα μπορούσα να αναλωθώ στα τετριμμένα και να πω ένα απλό αντίο στο αδικοχαμένο παλικάρι, το Βαγγέλη Γιακουμάκη. Και πραγματικά είναι ένα τραγικό γεγονός, το οποίο ωστόσο έχει μερικές βαθύτερες προεκτάσεις, οι οποίες αναδεικνύουν ξεκάθαρα μερικά από τα κακώς κείμενα της υποκριτικής ελληνικής κοινωνίας.

Το παλικαράκι αυτό λοιπόν ζούσε τον απόλυτο εφιάλτη. Θύμα μιας παρέας νταήδων κάθε μέρα βασανιζόταν με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο, για να γίνει ”άντρας”. Αυτή είναι η έννοια της αντρίλας στην ελληνική κοινωνία. Ένας νταής που κάνει ότι γουστάρει μόνο και μόνο επειδή έχει κάτι που προεξέχει ανάμεσα στα πόδια του. Μπορεί να χτυπάει και να τραμπουκίζει τη γυναίκα του, τα παιδιά του και όποιον θεωρεί πως δεν είναι αρκετά ”άντρας” για τα δεδομένα του. Αυτό το παλικαράκι λοιπόν γνώρισε την κόλαση στα χέρια αυτών των κρητίκαρων (άλλο πράγμα νόμιζα είναι η λεβεντιά). Και το χειρότερο; Όλοι ήξεραν! οι υπόλοιποι συμφοιτητές,η διεύθυνση της σχολής του, μέχρι και η ίδια η οικογένεια του. Ο καθένας όμως, για τους δικούς του λόγους, σιώπησε. Άφησαν το παλικαράκι αυτό να βιώνει αυτό το δράμα. Και τελικά αυτή ήταν η κατάληξη. Δεν γνωρίζω αν ήταν αυτοκτονία ή δολοφονία. Το μόνο σίγουρο είναι πως το αίμα του Βαγγέλη είναι στα χέρια όλων αυτών που γνώριζαν και έκαναν τα στραβά μάτια.

Για την ακρίβεια, το αίμα του Βαγγέλη είναι στα χέρια όλων μας. Γιατί ο Βαγγέλης δεν είναι ο μόνος. Κάθε μέρα γυναίκες και παιδιά κακοποιούνται στο σπίτι τους, είτε σωματικά, είτε λεκτικά, είτε ακόμα και σεξουαλικά. Παιδιά γίνονται περίγελος στο σχολείο τους επειδή είναι ”φυτά” ή ”χοντροί” ή μια κοπέλα είναι η ”πουτάνα” επειδή κοιμήθηκε με κάποιον. Στους χώρους εργασίας τα αφεντικά τρομοκρατούν τους εργαζομένους, για να τους έχουν σαν σκλάβους. Σε αγροτικές, και όχι μόνο περιοχές, ξεφυτρώνουν νέες Μανωλάδες, όπου μετανάστες ζουν σε συνθήκες χειρότερες και από ζώα. Σε όλη τη χώρα διάφοροι ”άνθρωποι” βασανίζουν και σκοτώνουν ζωάκια για να ικανοποιήσουν τα διεστραμμένα τους ένστικτα.

Και όμως ο ελληνάρας ποτέ δεν έχει δει και δεν έχει ακούσει τίποτα. Ζει μέσα στη μιζέρια του και κοιμάται το βράδυ χωρίς τύψεις. Εξάλλου γιατί να ασχοληθεί κανείς δεν είναι η δουλειά του…

Χωρίς Ομολογία

Πίσω από ένα σφραγισμένο κελί

Ένα μπουκάλι κρασί

Να δίνει την τελευταία σταγόνα

Μια κλεψύδρα σπασμένη

Η άμμος της να ρέει παγωμένη

Ο Διάβολος και ο Θάνατος χορεύουν

Μεθυσμένοι κάτω από το κρεβάτι τους

Μαριονέτες με κομμένο το σκοινί

Μικρές εξομολογήσεις γραμμένες στο χαρτί

Λέξεις και εικόνες ονείρων

που ποτέ δεν τόλμησαν να ονειρευτούν

Εκφράσεις κλισέ

tumblr_n9bg3dsglL1rrrlk1o1_500

Ένας ποιητής που έχασε τη μούσα του

Ένας ερωτευμένος που δεν βρίσκει το γλυκό φιλί

Μια κόρη που δεν γύρισε ποτέ στο σπίτι της

Σπασμένες νότες σε ένα χαλασμένο γραμμόφωνο

Έρμαια μια μοίρας που δεν μπόρεσαν να ελέγξουν

Άνθρωποι καμμένοι από τα δάκρυα και τον πόνο

Εκφράσεις κλισέ σε ένα ημερολόγιο χωρίς εξώφυλλο

Μικρά βογγητά μιας ηδονής που δεν ένιωσε κανείς

Σαν μικροί ήλιοι που έδυσαν πριν καν γεννηθούν

Ένα κορίτσι

 

Θα ήθελα να γράψω ένα ποίημα!

Ένα ποίημα που να μιλάει για τη μοναξιά,

τον πόνο, την σκιά της ψυχή μας!

Αυτό το ποίημα όμως θα είναι διαφορετικό!

Θα μιλήσει για ένα κορίτσι γλυκό και όμορφο

ένα κορίτσι με βλέμμα που τρυπάει την καρδιά

και η φωνή του διαλύει την ομίχλη που κρύβει την χαρά!

Ίσως είναι ένα πλάσμα από άλλον κόσμο

ή ένας άγγελος που απλά βρέθηκε στο πλευρό μου!

Ένα κορίτσι που δεν γνωρίζει από όρια και περιορισμούς

Ένα κορίτσι που είναι ικανό για τα πάντα μέσα στη δίνη του αδυνάτου

Ένα κορίτσι που κάνει την ζωή να μοιάζει με παιδική χαρά

Ένα κορίτσι του οποίου το χαμόγελο κάνει το φως να χλωμιάζει

και τον χρόνο να σταματάει καθώς μου δίνει το φιλί του!

Ένα κορίτσι που φέρνει τον παράδεισο στην αγκαλιά μου

Και μου παίρνει την ανάσα μόνο και μόνο για να δώσει πνοή στην Αγάπη μας

 

Σ’ αγαπώ κοριτσάκι μου…

Ένα βράδυ

 

Ήταν βράδυ θυμάμαι κάτω από τα αστέρια

μου είπες πως θα θυμόμαστε αυτήν την στιγμή

μέχρι το τέλος των αιώνων

Όμως τα αστέρια τα έκρυψαν τα σύννεφα

η στιγμή ξεθώριασε και έμεινε μια ανάμνηση

μια φωτογραφία που θάψαμε στα δάκρυα μας

βαθιά μέσα στο άδυτο της μοναξιάς μας

Από τα όνειρα μας έμεινε μόνο η ηχώ

μια κραυγή που κανείς μας δεν άκουσε

Το βλέμμα μας έμεινε θολό και απόμακρο

καθώς μια αόρατη φωνή γελούσε μαζί μας 

Και έτσι έμεινα να αναρωτιέμαι 

ανήμπορος και τρομαγμένος

 

Πες μου που έκανα λάθος…

Όταν ήμασταν μικροί

Image

Ζωγραφίζαμε με τις ώρες τα λευκά χαρτιά

γραμμές αθωότητας με κατεστραμμένη προοπτική

Γράφαμε ποιηματάκια στα τετράδια μας

λέξεις κενές χωρίς σειρά και νόημα

απλά να γεμίζουν οι σειρές

Παίζαμε στους τσιμεντένιους δρόμους

πίσω από τους κάδους των σκουπιδιών

ματώναμε τις ζωές μας και τα όνειρα μας

Φιλιόμασταν στα πάρκα

και κάναμε έρωτα κάτω από τις γέφυρες

Μας έμαθαν να γράφουμε, να μετράμε,

να κρυβόμαστε, να μισούμε, να γελάμε

αλλά δεν μας έμαθαν ποτέ να ζούμε

Ένα απλό ποίημα

Image

Αυτό δεν είναι ένα ποίημα σαν όλα τα άλλα

δεν είναι γραμμένο από λέξεις

αλλά από το μελάνι της μοναξιάς

δεν έχει κόμματα ή τόνους

αλλά δάκρυα και φιλιά καυτά

δεν μιλάει για την αγάπη ή τον πόνο

αλλά γίνεται το ίδιο κομμάτι τους

δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο νόημα

αλλά παίζει κρυφτό με τη λογική

δεν το έγραψε κάποιος ποιητής

μα ο ίδιος ο έρωτας καθώς γελούσε σιωπηλά